مهر ِخوبان دل و دین از همه بی پروا برد

رخ ِ شطرنج نبرد آن که رخ زیبا برد

تو مپندار که مجنون سر ِخود مجنون گشت

از سمک تا به سماکش کشش لیلی برد

من به سر چشمه ِخورشید نه خود بردم راه

ذره ای بودم و مهر ِتو مرا بالا برد

من خس ِبی سرو پایم که به سیل افتادم

او که می رفت مرا هم به دل دریا برد

 

 

 

ديگر زمان به گريه ي من خنده مي زند
اشكم به يك اشاره ي او پاك مي شود........

 

 

 

 

انگیزه ای برای ادامه دادن به زندگی ندارم...

 

 

می دانی دلم بچه می خواهد مال ِخودم .بچه ای که نتوانند آن را از من بگیرند مثل ِ تو...

از وقتی که رفته ای می ترسم از همه چیز........

می ترسم حتی از دوست داشتن.....

می ترسم همه چیز را از من بگیرند همان طور که تو را از من گرفتند...

کاش زندگی را.......

 

اشک ها هم دیگر یارایِ مقابله با زخم های دلم را ندارند...

دلم را شکستی....

شکستی........

شکستی........

 

آن روز ها می گفتی دوستانت به تو حسادت می کنند به خاطر اینکه مرا داری...

و امروز.......

من پُرم از تمامی حسادت ها و رشک ها برای بودنت در کنار ِ دوستانت و....

و پُرم از دردهای نبودنت...

 

 

دلم خنده می خواهد. خنده ای از ته دل و از اعماق ِوجود...

دوست دارم دوباره بتوانم شوخی کنم .......

دوست دارم شاد باشم. شاد ِ شاد.......

آرزوی محالی ست می دانم....

 

خــــــــــــــــــــــدایا ، التـمــــــــــــــــــــــــاست می کنم...

التمــــــــــــــــــــــــــــــــــــاس....

خستـــــــــــــــــــــــــــــته شدم دیگه...

 

 

 

آن روز ِ آخر...

نوع لمس کردنت به من فهماند که دیگر مال ِ من نیستی....

وقتی آگاهانه دستان ِ نوازشگرت را عقب کشیدی............

می دانم که نمی دانی ولی من همان لحظه فهمیدم که دیگر مال ِ من نیستی ......

اگر آغوشم را خواستی....

اگر لب هایم را جستجو می کردی........

اگر بوسه بارانم کردی........

می دانم همه برای این بود که آرامم کنی ......

پریشانیت را دیدم و پریشانیم را دیدی.........

خواستی آرامم کنی........

و من فهمیدم دیگر تو مالِ من نیستی.........

می دانم خواستی آرامم کنی......

 

پسرک من هنوز پریشانم و در پی آرامش ِ گم شده ام می گردم...

پریشانــــــــم.....

 

 

 

 

دروغ چرا....

حسادت می کنم به همه ی ِ آنهایی که می بینم........

 

آغــــــــــــوش می خواهم برای تمامِ آشفتگی هایم.......

 

 

 

 

نوشتن از تویی که دیگر مالِ من نیستی گناه است؟

کاش جوابم را می دادی...

قسم به عزیز بودنت که نمی توانم ..........

این روزها باز لبریزم از اشک.........

 

 

می توانـستـــــم روس*پی خوبی باشم....

خودفروشی هم باید عالمی داشته باشد هااااااا....

 

خیلی از مقدساتم ترک خورده اند با نبودنت...

و خودخواهی یکی از کلماتی است که نفرت ِ مرا برمی انگیزد...

 

 

 

برای گرمای ِ تنت نقشه ها داشتم............

تمام ِ نقشه هایم را نقش ِ بر آب کردی....

 

 

 

شرمنده ام از تو دِلَکَم...

کلیدت را به ِ عزیزی تقدیم کرده ام که می دانم دیگر نمی آید و من تا همیشه سوگوار ِ نبودنش خواهم بود....

تنهاییت را به عاشقیم ببخش دل ِ کوچکم...

می دانم سخت است امـــــا...

او رفت ........

 

دیشب را تا به صبح گریسته ام ....

خواب ِ نازت را که آشفته نکرده ام؟.............

 

 

می دانی گاهی گمان می کنم نبودنت پاسخ ِ خدا به من است...

آخر عزیزکم می دانی ....

من تو را در حد ِپرستش دوست داشتم و عاشقانه می پرستیدم...

خدا اینگونه عذابم داد: با نبودن ِ تو و حسرت برای بودن در کنار تو...

شاید هم فراموش نکردنت.....

 

ابري ديگر فرا گرفته است
آسمان دلم را
ميان غباري از درد نشسته ام
به انتظار نگاه باراني .....

 

 

مثل پروانه ای در مشت چه آسون میشه ما رو کشت ....

 

 

من به خطا رفته ام یا تو خطا کرده ای؟

 

شاید  هم هیچ کداممان...

 

 

 

 

 

 

 

 

آشفتگی هایم را پایانی هست؟؟؟؟

 

مشنو ای دوست که غیر از تو مرا یاری هست      یا شب و روز به جز فکر تو ام کاری هست
گـر بگــویـم کـه مـــرا با تـو سـر و کـاری نیست      در و دیــوار گــواهــی بدهـــد کـآری هست

 

 

دیدی مرگ سهم ِ من شد؟

 

 

چرا گمان می کردم دوستم داری؟.......

آیا دوستم داشتی؟؟........

 

 

 

دلشوره هایم برای چیست؟تو می دانی؟......

آرامش می خواهم.......

دست هایم بی قراری می کنند.....

 

 

 

كاش آن آينه اي بودم من
 كه به هر صبح تو را مي ديدم
 مي كشيدم همه اندام تو را در آغوش
سرو اندام تو با آنهمه پيچ
آنهمه تاب
 آنگه از باغ تنت مي چيدم
 گل صد بوسه ناب
 

 

 

خودت هم می دانی که برای حفظ غرورت مرا تنها گذاشتی...

اما نمی دانی...

من برای فراموش کردن تو تمامی ِ غرورم را به حراج گذاشته ام....

 

تمام اشکهایم فدای غرور ِ مردانه ات...

نیستی هاااااااا دلم می سوزد.......

 

 

 

من دخترکی بودم که دل داشتم برای عاشق شدن و عاشقی کردن

دلم را به تو هدیه دادم

و این زمان بی دل اما هنوز عاشقم..

سخت است نباشی در لحظاتِ عاشقیم....

 

هیچ........

خسته ام از زندگی.

همین...

 

باز هم می گویم:

همه چیز را هم که تقصیر من بیندازی عاشق شدن من تقصیر تست ....

 

دلم گرفته خیلی. می دانی دردِ دلتنگی و بی کسی چقدر ست؟

نه نمی دانی .........

کِی تمام میشود؟ اغوشی برای گریه می خواهم......

خدایا......

 

امروزتمام وجودم  با دیدن کسی که لباسش شبیه لباس تو بود لرزید.......

کِی این عذاب تمام می شود؟

برایم دعا می کنی؟

خدا دوستم ندارد ....دعایم کن ....

 

 

می بینی ؟ تنهاست ، می خواهد تنهایش را با من تقسیم کند، دنبال بهانه می گردد برای صحبت، می فهمم چه می خواهد، می دانم نگرانیش برای من بهانه ایست برای گفتن اینکه"تنهایم ،دستم را بگیر" می فهمم و به روی خودم نمی آورم که......، جوابش را می دهم اما دلم برای خودم و او می سوزد.

من، او را نمی خواهم....... تنهاییم را با خاطرات تو بیشتر دوست می دارم....

 

اگر تو بودی ،آیا من اینچنین می سوختم؟.......

 

 

کنجکاوم بدانم:

آهنگ های عاشقانه را با یاد ِ چه کسی زمزمه می کنی؟

آهنگ های عاشقانه تو را به خلوت کدام عزیز می برد؟

کنجکاوم که بدانم.........

 

 

قلب من و تو را
 پيوند جاودانه مهري ست درنهان
 پيوند جاودانه ما ناگسسته باد
 تا آخرين دم از نفس واپسين من
 اين عهد
بسته باد.....

نیستی عزیزکم.......

 

 

پنداشتم
وقتی که دست من
با خط سرنوشت غریبش
در دست های توست ،
چیزی ،
نهایت شعرم
قلبم را ،
که هرگز زبان من
ممکن نشد که با تو بگوید
با لرزه ای ،
موجی ،
در دست های خوب تو خواهد ریخت .

من شرمسار بودم و هستم
من شرمسار از این همه کوتاهیم
من شرمسار از آن همه خوبیهات .
دستم در اوج شرمساری
می لرزد
می لرزد .

 

دمي فكر رهايي را نكردم
خيال آشنايي را نكردم
جدايي را گمان كردم وليكن
 گمان اين جدايي را نكردم....

 

 

می بینی روزگارم را؟......

آآآآآآآآآآآی به کجا رسیده ام خدا.....

 

آخر اي دوست نخواهي پرسيد
كه دل از دوري رويت چه كشيد
سوخت در آتش و خاكستر شد
 وعده هاي تو به دادش نرسيد
داغ ماتم شد و بر سينه نشست
اشك حسرت شد و بر خاك چكيد
ان همه عهد فراموشت شد
چشم من روشن روي تو سپيد
جان به لب آمده در ظلمت غم
كي به دادم رسي اي صبح اميد
آخر اين عشق مرا خواهد كشت ...
آخر داغ تو مرا خواهد کشت..

 

مهربانی می خواهم ،عشق ،نوازش..........

بدنم بی تاب ِ لمس شدن شده است..........

لبانم ،پی ِ بوسه ای .....

و دستانم نگران ِ نبودن دستی ....

و مــــن، آرامشم را جستجو می کنم....

افـــســوس ...........

 

 

 نخـــند، راست می گویم ،کمـــبـــود محبت پیدا کرده ام ، کمــبود ِ عشــــق و خواسته شدن.....

 

 

کاش میشد خاطرات ر از بین برد...خاطرات با تو بودن را...

نمی دانی چه می کشم از لذاتی که با تو داشتم و الان بی تو ........

نداشتنت آسان نیست ، خودت خوب می دانی...........

اسیرم ،اسیر ِ باید ها و نباید هایی که حالم را بهم می زنندوهیچ راه ِگریزی ندارم ........

اگر خودم بودم و تنها خودم برای خودم، آزاد می شدم.........

دست و پایم را بسته اند و من.......

من هستم و خیالت که پایانی ندارد..........

سرگردانم....کمکـــــــــــ

 

مرگ ِ مرا باور خواهی کرد؟

 

 

باز از آن روزهایی ست که دوست دارم نباشم.

خسته ام و دلگیر.....

درد دارم .دردی با کلی غم.........

چه کنم؟خدایا.........

چه دردی است تنها بودن و چه عذابی ست بی همدلی.....

هیچ کس صدای مرا نمی شنود؟.....

 

 

 

دوست داشتن دل می خواهد نه دلیل...

اما بعد از تو من از همه دلیل می خواهم..........

 

و آغوشت

        اندک جایی برای زیستن

                  اندک جایی برای مردن

                             و.......................

 

 

 

 

گل ناز پرپر من
 آخرين همسفر من
 جاي لب هاي قشنگت
مونده روي دفتر من
 اي كه شعر تلخ اشكات
قصه ي غربت من بود
عينهو
نفس كشيدن
ديدنت عادت من بود
گل ناز پرپر اي همدرد
به نبودنت بايد عادت كرد......

 

زنانگی ام را تو به یادم آوردی.ناز کردن و ناز دیدن را و...........

امروز دیگر تو نیستی . من با حس ِ زن بودنم چه کنم؟آزارم میدهد.

 

 

 

روزهايي كه بي تو مي‌گذرد

گرچه با ياد توست ثانيه‌هاش

آرزو باز مي كشد فرياد:

در كنار تو مي‌گذشت، ايكاش!

 

 

دلم از شیشه بودِه و شکسته....

دیگر نه می توانم سنگ باشم و نه شیشه.......چه باید کرد با این دل ِزخمی؟