به من افتخار میکنی که اینهمه صبور بوده ام

نبودنت را صبر کردن کار آسانی نیست.

 

 

مرا کجا رها کرده ای

که پیدا نمی‌شوم

بی تو؟!  

 

کامران فریدی

             تو که نیستی، دلم قرص نیست....

همین.

تولدت مبارک

 

            دیوانگی ست که هنوز به دنبال نشانی از تو در فنجان ِ قهوه ام میگردم.

من در یک نگاه عاشقت شدم. دلایلی که برای دوست داشتنت و عاقلانه بودن عشقمان می گفتم تنها برای این بود که نمی خواستم قبول کنم "من" دریک نگاه عاشق شده ام . فقط شانس همراهم بود که در یک نگاه عاشق "تو" شده بودم که هر چه بیشتر میشناختمت و هر چه زمان میگذشت بیشتر می فهمیدم که "تو" تنها کسی بودی که می توانستم عاشقش شوم. می دانی قبل از دیدنت اطمینان داشتم که کسی می آید که دلم را به تپش بیاندازو و "تو" همان بودی .بی کم و کاست . همان آدم کاملی که همیشه در ذهنم مجسم میکردم را در دنیای واقعیم دیدم. اعتراف می کنم که دیگر هیچ کس را با "تو" مقایسه نمی کنم چون نمی شود .هیچکس برای من "تو" نمیشود و می دانم اطمینان دارم که دیگر عاشق هیچکس نمیشوم . دردناک است اما ....

 

دلتنگت میشوم همیشه هر لحظه...

به یادم باش و دعایم کن که آرام شوم

 

گمشده؟؟؟نه مسافر...

 

روزها و ماهها و سالها هم که بگذرد

نمی بخشم افرادی را که با گریه و بازی مرا از تو جدا کردن...

مرا سرزنش نکن من همیشه تو را کم میاورم در لحظه لحظه ی نفس کشیدن هایم

 

ای که روی تو، بهشت دل و جان است مرا!

ای که وصل تو مراد دل و جان است، مرا!

چون مراد دل و جانم، تویی از هردو جهان

از تو دل برنکنم، تا دل و جان است مرا

می‌برم نام تو و از تو نشان می‌جویم

در ره عشق تو تا، نام و نشان است مرا

دم ز مهر تو زنم، تا ز حیاتم باقی است

وصف حسن تو کنم، تا که زبان است مرا

من نه آنم که بخود، از تو بگردانم روی

می‌کشم جور تو تا، تاب و توان است مرا

گرچه از چشم نهانی تو، خیال رخ تو

روز و شب، مونس و پیدا و نهان است مرا

تو ز من فارغ و آسوده و هر شب تا روز

بر سر کوی تو، فریاد و فغان است مرا

زانده شوق تو و محنت هجر تو مپرس

که دل غمزده جانا، به چه سان است مرا

دیده تا، قامت چون سرو روان تو بدید

همه خون جگر از، دیده روان است مرا

می‌کند رنگ رخم، از دل پر زار بیان

خود درین حال، چه حاجت به بیان است مرا؟

 

 

قید و اطلاق دلم سوخت ندانم چکنم

هیچ جا بند نه و در همه جا بند شدم

 

 

با بودنت
بهشت را ديدم
حالا خدا
دنبال سیب سرخی می‌گردد
تا از بهشت آسمان
رانده شود.
 

عباس معروفی

 

از همان ابتدا دروغ گفتند!

مگر نگفتند که "من" و "تو" ، "ما"
می شویم؟!

 

حالا که رفته ای
برمیخیزم
بی دغدغۀ مرگ
لباس می پوشم
میان ِ من و مردگان ِ امسال
فاصله ای نیست

 

 

 

چه می دانی از دل ِتنگم؟

گاهی به خدایت التماس می کنم فقط خوابت را ببینم...

می فهمی ؟!!!!!!!!خوابت را......

 

 

نبودنت را در لحظه لحظه ی زندگیم حس میکنم...

نمی دانی جای خالیت را دیدن چقدر سخت است....

دل به رویای خوش خاطره ها می بندم   

باز هم خاطر تو دست مرا می گیرد

کابوس رفتنت بگو از لحظه های من بره....

 

 

خدا مارو برای هم نمی خواست

فقط می خواست ، همو فهمیده باشیم

 بدونیم نیمه ی ما ، مال ما نیست

فقط خواست ، نیمه امونو دیده باشیم

 

 

چنین که بر دل من زلف سرکش تست

بنفشه زار شود تربتم چو در گذرم

 

 

نمی دانم...

با نداشتنت چه کنم؟

 

 

خدایا یا دردم را دوا کن یا جانم را بگیر...

خسته ام از این همه درد...

 

" کاش در خواب ببینمت"

و این تمام ِ سهمِ من از تو ست...

 

سر گذشت شب هجران تو گفتم با شمع
آنقدر سوخت که از گريه پشيمانم کرد

 

 

از ضعف، چنان شدم که بر بالينم
صد بار اجل آمد و نشناخت مرا

 

چرا از یاد نمی روی؟

دلم زندگی می خواهد...

حالا که رفته ای
غمگینم
به سراغ حافظ می روم
همین را می گوید:
« برود از دل ِ من
وز دل ِ من آن نرود »

 

 

گمان نمی کردم تمام ِ سهم ِ من از تو خاطراتت باشد

کم نیست اما بَسَم نیست...